Portal - Stary Sącz
polski Wtorek - 21 listopada 2017 Janusza, Marii, Reginy      "Życie tylko dla samego siebie jest korozją osobowości". Wiktor Hugo
Strona główna / Z Grodu Kingi -nr 4 (191) 2013 r.
Menu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kalendarium - ŻYCZENIA
Ogłoszenia i Kronika parafialna
Zaproszenie do lektury
PANIE, WIERZĘ
Uroczysta Msza Święta w kościele klasztornym
Rozmowa ks.drem Marcinem Kokoszką
Ksiądz Roman Stafin - Moja Msza Święta
NARODZINY NADZIEI
Kardynał z Argentyny Papieżem!
Strona tytułowa
Harmonogram wydarzeń w Diecezjalnym Centrum Pielgrzym. w Starym Sączu
Święty Marek, Ewangelista - 25 kwietnia
Małopolski Konkurs Czytelniczy w starosądeckim LO
Uczniowie starosądeckiego LO na praktykach w przedszkolu
Rok 2013 - rokiem Jana Joachima Czecha w Starym Sączu
JUBILEUSZOWY ROK - Jan Joachim Czech
Powstanie dom pomocy społecznej w Myślcu
Testamentalne wołanie o godność człowieka
PYTANIA I ODPOWIEDZI

.
28-30 marca - Święte Triduum Paschalne
    Triduum Paschalne Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Pańskiego rozpoczyna się liturgią eucharystyczną Wieczerzy Pańskiej wieczorem w Wielki Czwartek, a kończy nieszporami Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Oprócz Mszy św. Wieczerzy Pańskiej Triduum obejmuje liturgię Męki Pańskiej w Wielki Piątek oraz liturgię Wigilii Paschalnej, która rozpoczyna się w sobotę po zachodzie słońca.
 
Mysterium paschale -
tajemnica Przejścia,
w której
jest odwrócony porządek mijania,
gdyż przemija się od życia ku śmierci -
takie jest doświadczenie i oczywistość taka.
Przechodzenie poprzez śmierć ku życiu
jest tajemnicą.
Tajemnica - to zapis głęboki
dotychczas nie odczytany do końca,
poczuwany, niesprzeczny z istnieniem
(czyż nie bardziej sprzeczna jest śmierć?).
Jeśli Ktoś odsłoni ten zapis
i odczyta, i sprawdzi na sobie,
i PRZEJDZIE -
wówczas dotykamy śladów
i przyjmujemy sakrament, w którym pozostał
Ten, co odszedł...
i przemijając nadal ku śmierci,
trwamy w przestrzeni tajemnicy.
      (Karol Wojtyła „Mysterium paschale” fragm.)
.

.
1 kwietnia - Wielkanoc
    To najstarsze i najważniejsze święto chrześcijańskie, upamiętniające Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Przypada zawsze w pierwszą niedzielę po pierwszej pełni Księżyca (przypada po równonocy wiosennej). Do niedawna Wielka Niedziela rozpoczynała się poranną Mszą Świętą, znaną, jako rezurekcja (łac. resurrectio - zmartwychwstanie), którą zapowiadało uroczyste bicie w dzwony głoszące zmartwychwstanie Chrystusa. Obecnie Kościół powrócił do celebrowania nocnej liturgii Wigilii Paschalnej, którą do osiemnastego wieku odprawiano o północy, by potem świętować zmartwychwstanie uroczystą, poranną procesją.
 
Nie lękaj się ziemio smutkiem okryta,
Że cierpisz srodze - śmierć ci zagraża.
Chrystus z miłością ciebie dziś wita
I łaską zwycięstwa w niedoli obdarza.
 
Wyciągnij swe ręce dziś do Chrystusa.
On który cierpiał powstaje dziś z grobu.
Cieszy się wszechświat - cieszą niebiosa
I ty ciesz się ziemio - pełna żałoby.
 
Wciąż ciesz się i śpiewaj hymn Alleluja,
Bo niebo z Chrystusem dziś zwyciężyło
I twój też głos niech w niebo się wzbija,
Bo życie człowieka swój los zmieniło.
 
Ciesz się i śpiewaj siłą swej duszy,
Bo Chrystus moc swą okazał światu.
Niech radość ziemi niebiosa poruszy
Niech radość nieba opowie wszechświatu.
 
Z niedoli cierpień powstaniesz rychło,
Jak Chrystus po męce swej Zmartwychwstały.
Słońce nadziei niebawem zabłysło
I bramy nieba otwarte zostały
     (s.Karola Godlewska FRM „Zmartwychwstanie”)
.

.
2 kwietnia - 8. rocznica  śmierci bł.Jana Pawła II
    Osiem lat temu - 2 kwietnia 2005 roku, wiadomość o śmierci Jana Pawła II podał uczestnikom czuwania na placu Świętego Piotra, arcybiskup Leonardo Sandri. Ogłosił, że o godzinie 21.37 "Nasz Ojciec Święty powrócił do domu Ojca". Tysiące wiernych zgromadzonych pod oknami papieskiego apartamentu w Watykanie, po raz pierwszy w historii, żegnało papieża spontanicznymi oklaskami. Jako wyraz szacunku i miłości wobec Jana Pawła, oklaski towarzyszyły również mszy pogrzebowej kilka dni później.
 
Na pustym placu Świętego Piotra
pustym o tej porze,
gdy już zgasły kolumny
(kruche świece z wosku)
przyklęknął nowy Papież
i szepnął - „mój Boże” - po polsku
 
I serce dzwonów zbudził
i wzruszył kamienie
gdy szepnął w obcej mowie
dziełom mistrzów włoskich
codzienny, zwykły pacierz
zwykłych, prostych ludzi,
z podbeskidzkiej wioski
 
I nagle podjęły
te polskie pacierze
kamienie z Koloseum
i zabrzmiało po polsku
radosne „Te Deum”.
A w Beskidzkiej Jezus
frasobliwy radośnie zapłakał.
     (Zbigniew Chałko „Pacierz polski”)
oprac. Kinga Bednarczyk
 
Interaktywna Polska
Webmaster: Jan Czech