Portal - Stary Sącz
polski Środa - 20 wrzesńia 2017 Eustachego, Faustyny, Renaty     "Sprawiedliwi mało mówią, a wiele czynią" - Z Talmudu
Strona główna / Z Grodu Kingi -nr10 (197) 2013 r.
Menu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ksiądz Roman Stafin - Moja Msza Święta
>Świat w moim obiektywie< - wernisaż fotografii
FREDRO W STARYM SĄCZU
II Otwarty Turniej Szachowy o Puchar Burmistrza Starego Sącza
Wakacyjne spotkanie w Środowiskowym Domu Samopomocy w Cyganowicach
>To wyróżnienie jest dla wszystkich Starosądeczan…<
Spotkania maturzystów rocznika ’87 ciąg dalszy
Absolwenci rocznika „’87” - 26 lat po maturze
50 lat po maturze w Liceum Pedagogicznym w Starym Sączu
Powiatowy przegląd twórczości muzycznej Jana Joachima Czecha
Rok 2013 - Rokiem Jana Joachima Czecha w Starym Sączu
Wystawa prac podpułkownika Franciszka Juliana Znamirowskiego
Dać się kształtować miłości
Rozpoczęcie peregrynacji obrazu Pana Jezusa Miłosiernego w diec. tarnowskiej
Październik - kalendarium
Strona tytułowa

.
Moja Msza Święta
ŁAMANIE CHLEBA
 
    W czynności łamania Hostii przez kapłana odprawiającego Mszę Świętą wracamy także do Wieczernika. Ewangeliści i św. Paweł podają, że „Jezus wziął chleb i, odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom” (Mt 26,26, por. Mk 14,22; Łk 22,19; 1Kor 11,24). Uczniowie z Emaus poznali Jezusa po łamaniu chleba (Łk 24,30n). Pierwsi chrześcijanie spotykali się na łamaniu chleba, czyli sprawowali Eucharystię. To określenie było synonimem Mszy Świętej (por. 1Kor 10,16; Dz 2,42; 20,7.11). Didache, jedno z najstarszych - poza Nowym Testamentem - pism chrześcijańskich (ok. 70 r.) podaje, że „wierni spotykali się w Dzień Pański, łamali chleb, składali dziękczynienie, gdy wcześniej publicznie wyznali grzechy, aby ich ofiara była czystą” (14,1). Podobnie pisze św. Ignacy Antiocheński (2 wiek) w liście do Efezjan. Prawda o „łamaniu chleba” wyrażała się także sztuce chrześcijańskiej, np. przedstawienie fractio panis (łamanie chleba) w greckiej kaplicy w katakumbach św.Pryscyli w Rzymie.
    Łamanie Chleba w czasie Mszy Świętej od początku miało szczególne znaczenie. W pierwszych wiekach wierni przynosili do kościoła pieczone przez siebie płaskie chleby, wielkości dłoni, które były przełamywane na kilka części. Rozkładano przy tym obrusy, aby potem było łatwiej zebrać pozostałe okruchy. Następnie wkładano je do lnianych woreczków lub też w późniejszym okresie umieszczano je w dużych, srebrnych lub złotych patenach, które nieśli dwaj diakoni, udzielając w ten sposób Komunii Świętej wiernym. Gdy zamiast zwykłego chleba wprowadzono chleb niekwaszony, małe hostie (9./10. wiek) i zarazem małe pateny, zmniejsza się praktyczne znaczenie łamania chleba, ale pozostała jego bogata symbolika, wyrażana w przełamaniu Hostii celebransa. Kapłan łamał Hostię na trzy części; jedną łączył z konsekrowanym winem w kielichu, drugą przyjmował w Komunii Świętej, a trzecia przeznaczona była na Komunię chorych. Kolejno w tych cząstkach widziano Kościół uwielbiony, wojujący tu na ziemi i Kościół cierpiący. Rozdzielenie postaci oznaczało odłączenie duszy od ciała w momencie śmierci Jezusa. Wpuszczenie cząstki Hostii do kielicha i połączeni z Krwią Chrystusa oznaczało Jego zmartwychwstanie, a przyjęcie Jego Ciała i Krwi zapewnia nam życie wieczne. Tę prawdę wyrażają słowa kapłana, które on, przyjmując Komunię Świętą wypowiada: „Ciało Chrystusa… Krew Chrystusa niechaj mnie strzeże na życie wieczne”.
    Łamanie Chleba ma głębokie znacznie, gdyż jest znakiem budowania wspólnoty. Jeden Chleb jest łamany, aby wielu mogło Go spożywać. Chrystus w Wieczerniku połamał przecież Chleb wydany „za was” i dał do picia uczniom Jego krew przelaną „za wielu”. O tej prawdzie przypomina św. Paweł: „Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa? Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba” (1Kor 10,16-17). Wspomniane już Didache wyraża prawdę o budowaniu wspólnoty, gdy mówi, że jak jeden chleb teraz łamany, był rozsiany po górach, tak Bóg gromadzi wszystkich rozproszonych w jednym królestwie (por. 9,4). Wymowę gestu łamania Chleba lapidarnie i jasno wyraża Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego mówiąc, że „wierni, choć liczni, tworzą jedno Ciało przez przyjmowanie Komunii z jednego Chleba, jakim jest Chrystus umarły za zbawienie świata i zmartwychwstały” (83). Aby spożywanie jednego Chleba podkreślało jedność wiernych między sobą i ich jedność z Chrystusem w Jego Ciele, którym jest Kościół, wskazane jest podzielenie odpowiednio dużych Hostii na wiele części i podanie ich wiernym w Komunii Świętej. Ta praktyka jest stosowana szczególnie we Mszach Świętych, w których uczestniczą mniejsze grupy wiernych.
    Dawniej - a może ten zwyczaj jest jeszcze zachowany w naszych domach - matka rodziny, po zrobieniu znaku krzyża na jednym dużym chlebie, krajała go kromka po kromce, dla każdego członka rodziny. Ten domowy chleb łączył ich wszystkich ze sobą. Jedność w chlebie, a więc w tym, co żywi, co umacnia, co przygotowuje do drogi! Chrystus w Eucharystii staje się dla nas takim właśnie Chlebem. Każdy z nas jest zaproszony, aby cząstkę tego Chleba przyjąć, aby się Nim pożywić, aby nabrać siły na dalszą drogę. Pożywając ten Chleb, każdy z nas jeden kawałek, idziemy przez życie razem, jako wspólnota, w jedności ze sobą i z Chrystusem, niosąc Go w sercu.
    Ryt łamania Chleba (Hostii) w czasie Eucharystii daje kapłanowi ją sprawującemu, wiele do myślenia. Łamać to znaczy dzielić i dawać, czyli obdarowywać. Jezus oddał (podarował) swoje życie, siebie samego, światu, ludziom, którzy byli w potrzebie. Gdy powiedział do uczniów: „To czyńcie na moją pamiątkę”, to nie tylko wezwał ich do sprawowania Eucharystii, ale także do przyjęcia Jego postawy w dawaniu siebie innym. To tak, jakby powiedział: Dawajcie siebie ludziom! Takie wezwanie słyszy kapłan łamiący Hostię: „przełam” siebie samego tak, jak Ja!; „przełam” swoje życie i daj je ludziom!; stań się ich pokarmem! Na tym właśnie polega realizacja powołania kapłańskiego otrzymanego od Chrystusa.
    Ileż jest teologicznej głębi i duchowego bogactwa w tym prostym, często przez uczestników Mszy Świętej niezauważalnym, geście łamania Chleba! Otwórzmy nasze serca na to bogactwo w czasie najbliższej Najświętszej Ofiary, w której będziemy uczestniczyć!
    Święta Kingo, czcicielko Jezusa Eucharystycznego, prowadź nas do Niego, który aby stać się Chlebem, ofiaruje się na ołtarzu - za nas i dla nas.
 
Z książki: Ks.Roman Stafin, Odkrywać skarb. Rozważania
mistagogiczne o Mszy Świętej. Biblos. Tarnów 2013.
 
Interaktywna Polska
Webmaster: Jan Czech